Пітэр Грынэўэй

“КІНО ЯШЧЭ НЕ ДАСЯГНУЛА СВАЙГО КУБІЗМУ”

Між амэрыканскіх кінапрадусараў існуе перакананьне, што калі фільм не задавальняе вас пры першым праглядзе, калі вы яго не зразумелі на першы раз, дык ён не дасягнуў посьпеху. Мы не маглі б сказаць гэтага ні пра адзін з шэдэўраў эўрапейскага жывапісу ці пагатоў музыкі, якая вымагае паўторнага праслухоўваньня, мы ні ў якім разе не сказалі б гэтага аб вершы, які заўсёды вымагае перачытваньня. Чаму тады мы патрабуем гэтага ад кіно? Я хацеў бы рабіць фільмы, якія, у пэўным сэнсе, ільга глядзець да бясконцасьці.

Ян Шыха

"БЭЦІ БЛЮ" ПРАЗ 20 ГАДОЎ

Адзін з кадраў калісьці культавай стужкі, мабыць, застаўся ў памяці кожнага, хто яе бачыў. Пасьля гучнай сцэны, калі Бэці выкідае праз вакно абсталяваньне бунгало, раптоўна ўсё сьціхае. Ён стаіць каля лесьвіцы, яна—на парозе драўлянай будовы. Яны пазіраюць адзін на аднаго. Бэці апранутая ў чырвонае, адно плячо аголенае. У руцэ—газаўка. Ціша й напружанасьць у небясьпечным зьвязку. Газаўка ляціць у дом, той палае. Яны ўцякаюць, едуць аўтастопам. Дваццаць гадоў таму, калі ўзьнікла кніга, пытаньнем было—куды можна ўцячы. Сёньня ўжо ясна: нікуды.