Parra

	Ніканор Парра ВЕРШЫ СУПРАЦЬ АБЛЫСЕНЬНЯ Чылійскі “антыпаэт” Ніканор Парра—бадай, першы й найбольш пасьлядоўны з лацінаамэрыканскіх постмадэрністаў, а на мой густ дык найбольш значны, непаўторны й сур’ёзны (!) гішпанаамэрыканскі паэт другой паловы ХХ стагодзьдзя. Ягоная “антыпаэзія” ўдае сабой стылістычную й ідэалагічную процівагу паэтам авангардысцкага накірунку (Нэруда, Пас). У сваёй прамове з нагоды атрыманьня прэміі Хуана Рульфо, названай “Маі маі пэні”, Парра, задаволены магчымасьцю згуляць сваю ўлюбёную ролю “enfant terrible”, без усялякай пашаны й ценю сораму “перамывае косткі” класікам гішпанаамэрыканскай літаратуры, ад Борхэса да Габрыэлы Містраль. Пры гэтым нельга не заўважыць, што сам Парра шмат у чым застаецца нашчадкам свайго суайчыньніка Вісэнтэ Ўідобро, і ў меншай ступені—гішпанца Гомэса Дэ Ла Сэрны зь ягонымі “грэгэрыямі”. У сучаснай беларускай паэзіі адзіным сапраўдным пасьлядоўнікам Парры зьяўляецца Франьціш Богуш. З кнігі “Вершы і антывершы” (1954) Эпітафія Сярэдняга росту, з голасам ні грубым, ні тонкім, старэйшы сын настаўніка сярэдняй школы й другараднай швачкі; хударлявы ад нараджэньня, нягледзячы на любоў да добрага пачастунку; з запалымі шчакамі і адтапыранымі вушамі; з квадратным тварам чыіх вачэй амаль не відаць, а нос баксёра-мулата паказвае на твар ацтэцкага стодзіва— усё гэта купаецца ў сьвятле выразу між іранічным і подлым— не разумнік і ня поўны афэлак я быў чым быў: сумесьсю воцату й сталовага алею, анёлам, скрыжаваным з жывёлай! З кнігі “Салонная паэзія” (1962) Зьмены імёнаў Аматарам прыгожага пісьменства паведамляю свае найлепшыя намеры я вырашыў зьмяніць назовы некаторых рэчаў Мая пазіцыя наступная: паэт не выконвае свайго слова калі не зьмяняе імёны рэчаў На якой такой падставе сонца павінна й надалей называцца сонцам? Я хачу, каб яно звалася Міцыфус, абуты ў саракамілёвыя боты! Мае чаравікі нагадваюць труны? Ведайце, што адцяпер і назаўсёды чаравікі называюцца трунамі. Паведамце ўсім, занатуйце й напішыце, што чаравікі зьмянілі назоў: адцяпер яны называюцца трунамі. Карацей, яшчэ ня вечар кожны паэт, які сябе паважае павінен мець свой уласны слоўнік і яшчэ, пакуль не забыўся, самому богу варта зьмяніць імя, хай кожны называе яго як захоча: гэта асабістая справа. Руская горка Цягам паўстагодзьдзя паэзія была раем для патэтычных прыдуркаў І тут прыйшоў я і ўсталяваў сваю рускую горку Катайцеся, калі заўгодна. Ясна, што я тут ні пры чым, калі вы расквасіце сабе нос і выб’еце зубы. Няхай жывуць Андскія Кардыльеры У мяне шалёная патрэба закрычаць Няхай жывуць Андскія Кардыльеры Няхай памруць Астатнія Кардыльеры Зь якой прычыны—ня маю паняцьця Але вытрымаць не магу: Няхай жывуць Андскія Кардыльеры! Няхай памруць Астатнія Кардыльеры! Сорак гадоў таму Я хацеў прарваць далягляд Зірнуць далей уласнага носу, Але мне бракавала адвагі. Але цяпер не, спадарства, Гульня ў сузіраньне скончылася: Няхай жывуць Андскія Кардыльеры! Няхай памруць Астатнія Кардыльеры! Вы чулі, што я сказаў? Гульня ў сузіраньне скончылася! Няхай жывуць Андскія Кардыльеры! Няхай памруць Астатнія Кардыльеры! Канечне, я не магу сказаць, што будзе Калі ў мяне парвуцца галасавыя зьвязкі (Вельмі верагодна, што ў падобным выпадку яны насамрэч парвуцца) Што ж, парвуцца дык парвуцца, Гэта азначае, што мне няма рады, Што згубленая апошняя надзея. Я—звычайны гандляр Абыякавы да закотаў сонца Прафэсар у зялёных нагавіцах Які распадаецца на кроплі расы Дробны буржуа, вось што я такое Што мне вашая пунсовая чырвань! Тым ня менш, я ўздымаюся на балконы Каб закрычаць што маючы моцы Няхай жывуць Андскія Кардыльеры! Няхай памруць Астатнія Кардыльеры!! Даруйце мне, калі я зьеду з глуздоў У садзе прыроды Але я не магу не крычаць да сьмерці Няхай жывуць Андскія Кардыльеры!! Няхай памруць Астатнія Кардыльеры!!! Без галавы ў вір Мяне няма ўдома я ў Вальпараісо Калісьці даўно я пісаў жахлівыя вершы й рыхтаваўся да жахлівых заняткаў. Камэдыя скончылася: празь некалькі хвілінаў я адбываю ў Чыллан на ровары. Не застануся тут больш ні аднаго дня я толькі чакаю, каб крыху падсохла маё пер’е. Калі мяне будуць шукаць, скажыце, што я зьехаў на поўдзень і вярнуся не раней чым празь месяц. Скажыце ім, што ў мяне воспа. Вазьміце тэлефон, вы што, ня чуеце, што звоніць тэлефон? Гэты чортаў тэлефон сваім звонам калі-небудзь давядзе мяне да шаленства! Калі пра мяне будуць пытацца можаце сказаць што мяне арыштавалі Скажыце што я паехаў у Чыллан наведаць магілу свайго бацькі. Больш ні хвіліны працы, хопіць таго, што мной ужо зроблена як гэта ня хопіць таго, што мной ужо зроблена? Да якой, халера на вас, пары мне гуляць перад вамі блазна? Клянуся, што не напішу больш ніводнага верша, клянуся, што ня вырашу больш ніводнага раўнаньня, з гэтым я назаўсёды скончыў. Квіток да Чыллану! Па сьвятых мясьцінах! Паэзія парвала са мною Я не кажу што я зь ёю парваў Я не раблю ілюзіяў Я хацеў працягваць складаць вершы Але натхненьне скончылася. Паэзія паводзіла сябе добра, Я паводзіў сябе вельмі дрэнна. Што з таго што я скажу Што я паводзіў сябе добра А паэзія паводзіла сябе дрэнна Калі вы ведаеце, што ўва ўсім вінаваты я. Чорт з вамі, буду выстаўляць сябе ёлупнем! Паэзія паводзіла сябе добра Я паводзіў сябе вельмі дрэнна Паэзія парвала са мною. Тры вершы 1 Мне больш няма чаго сказаць Усё што я павінен быў сказаць Было сказана невядома колькі разоў. 2 Я пытаўся нявядома колькі разоў Але ніхто не адказвае на мае пытаньні. Існуе вострая неабходнасьць Каб бездань раз і назаўжды адказала Чаму застаецца ўжо так мала часу 3 Зразумела адно: Што ў мясе заводзяцца чарвякі. З кнігі “Рускія песьні” (1967) Апошні тост Хочацца нам гэтага альбо не, у нас ёсьць толькі тры варыянты: учора, сёньня і заўтра. Хаця якія там тры, то ж бо, як кажа філосаф, учора—гэта ўчорашні дзень, ён належыць нам толькі ў згадцы: немагчыма сарваць пялёстак з ужо абсыпанай ружы. Так што ў нас на руках толькі дзьве карты: сёньня і заўтрашні дзень. Хаця якія там дзьве, то ж бо навукова даказана, што цяперашняе існуе пастолькі, паколькі робіцца мінулым і мінае... як маладосьць. Карацей кажучы, нам застаецца толькі заўтра: я ўздымаю свой келіх за гэты дзень, які не настае ніколі, але які ёсьць тым адзіным, што нам насамрэч належыць. Абрады Шторазу, калі я вяртаюся на радзіму пасьля доўгага падарожжа першае, што я раблю— пытаюся пра тых, хто памёр: кожны чалавек робіцца героем ужо самім фактам сьмерці, а ў герояў мы павінны вучыцца. А па-другое— пра тых, хто паранены. Толькі пасьля, ні ў якім разе не да выкананьня гэтага маленькага пахавальнага абраду я лічу, што маю права на жыцьцё: я заплюшчваю вочы, каб лепей бачыць, і гнеўна пяю песеньку пачатку стагодзьдзя. Хронас У Сант’яго дэ Чылэ дні цягнуцца бяс- конца доўга: Некалькі вечнасьцяў праходзіць за дзень. Мы соваемся на сваіх драўляных хрыбтах, як прадаўцы кочаюё: пазяхаем. Пазяхаем яшчэ раз. Аднак тыдзень тут вельмі кароткі, Месяцы імчаць як на крылах, Агадыпралятаюцьякшалёныясьвіньні. ядомыя водарасьці (заўв.перакл.) Дубарына З сонцам трэба мець цярплівасьць вось ужо сорак дзён як яго нідзе не відаць. Астраномы-янкі ссунуўшы бровы, аглядаюць неба, быццам бачаць там нейкае дрэннае прадвесьце, і даводзяць, што сонца выправілася ў вандроўку па маларазьвітых краінах з поўнымі даляраў валізамі ў рамках хрысьціянскай філантрапічнай місіі. А савецкія вучоныя— што вось-вось ужо запусьцяць чалавека на Месяц— паведамляюць, што сонца вандруе па каланіяльных імпэрыях, фатаграфуючы згаладалых індэйцаў і масавыя забойствы чорнаскурых. Каму, каму мы можам верыць? Чылійскаму паэту які нас просіць пацярпець, зьлітавацца над бедным сонцам! Можа, яму й падабаецца зьзяць ды пакрываць загарам целы і душы купальшчыкаў паўночнай паўкулі— асабліва сьцёгны дзяўчатак, якім яшчэ няма дваццаці— для чаго яно й было створанае можа, яму й даспадобы саграваць зямлю, каб зноўку ўзыйшла пшаніца, але хмары не даюць яму выйсьці. Яно ні ў чым не вінаватае: увайдзіце ў ягонае становішча, пацярпіце. З кнігі “Ўтаймавальная кашуля” (1968) Дэклярацыя незалежнасьці Незалежна ад вырашэньняў Рымскага касьцёла абвяшчаю сябе незалежнай краінай. У 49 гадоў веку грамадзянін мае поўнае права паўстаць супраць Рымскага касьцёла. Каб мяне зямля зарвала, калі я маню. Насамрэч, я пачуваю сябе шчасьлівым у ценю гэтых красавітых бальзамінаў, створаных адмыслова пад мой рост. Я неверагодна шчасны ў сьвятле гэтых фосфарэсцэнтных матылёў, што нібыта выразаныя нажніцамі, створанымі адмыслова для маёй душы. Хай мне даруе ЦК. У Сант’яго дэ Чылэ 29 лістапада тысяча дзевяцьсот шэсьцьдзесят трэцяга года: з поўным усьведамленьнем сваіх учынкаў Тэст Што такое антыпаэт: прадавец урнаў і трунаў? Сьвятар, які ні ўва што ня верыць? Генерал, што сумняецца ў сабе самім? Бадзяга, што кпіць з усяго на сьвеце, нават са старасьці й сьмерці? Суразмоўца, які заўжды не ў гуморы? Танцор на краі бездані? Нарцыс, закаханы ва ўсіх навокал? Крывавы жартаўнік, які асудзіў сам сябе на мярзоты? Паэт, які сьпіць на крэсьле? Альхімік сучаснасьці? Кішэнны рэвалюцыянэр? Прадстаўнік дробнай буржуазіі? Памяло? Бог? Асталоп? Вясковец з Сант’яго дэ Чылэ? Падкрэсьліце фразу, якую лічыце слушнай. Што такое антыпаэзія: бура ў шклянцы гарбаты? Пляма сьнегу на скале? Міса, поўная чалавечых фэкалій, як лічыць айцец Сальват’ерра? Люстэрка, што гаворыць праўду? Поўха старшыні Саюза пісьменьнікаў? (Царства яму нябёскае) Папярэджаньне маладым паэтам? Труна на прынцыпе рэактыўнага рухавіка? Труна на прынцыпе цэнтрыфугі? Труна на прынцыпе парафінавай сьвечкі? Капліца безь нябожчыка, ахопленая пажарам? Пазначце крыжыкам азначэньне, якое лічыце слушным. Сітуацыя робіцца пікантнай Дастаткова зірнуць на сонца скрозь задымленае шкло каб убачыць, што справы дрэнь; ці вам здаецца, што справы ня дрэнь? Прапаную вярнуцца да рыдваноў, запрэжаных коньмі, да паравых самалётаў, да каменных тэлевізараў. Продкі мелі рацыю: варта зноў пачаць гатаваць на дровах. З кнігі “Іншыя вершы” (1968) Лісты паэта, што сьпіць на крэсьле І Я называю рэчы сваймі імёнамі ці ўсё загадзя вядомае нам адпачатку, ці мы ніколі нічога не даведаемся. Адзінае, што нам дазволена— навучыцца правільна размаўляць. ІІ Усю ноч мне сьняцца кабеты адны зь мяне нахабна сьмяюцца, іншыя раняць мяне паміж ног. Не даюць мне спакою. Увесь час са мною ваююць. Я ўстаю з абліччам навальніцы. З чаго ільга зрабіць выснову, што я звар’яцеў, альбо прынамсі пералякаўся да ўсёру. ІІІ Даволі цяжка паверыць у бога, што пакідае свае стварэньні свавольству хваляў старасьці й хваробаў, ня кажучы ўжо аб сьмерці. IV Я належу да тых, хто вітае дыліжансы. V Маладыя пішыце што хочаце ў стылі, які вам здаецца найлепшым зашмат крыві ўцякло пад мастамі, каб—я веру—усё яшчэ верыць што існуе толькі адзін слушны шлях: у паэзіі дазволена ўсё. VІ Хвароба слабасьць і сьмерць таньчаць як нявінныя маладзіцы вакол возера зь лебедзямі паўголыя п’янкія з пажаднымі каралевымі вуснамі VІІ Выглядае відавочным што жыцьця на месяцы няма што крэслы гэта сталы што матылі гэта кветкі ў несупынным руху што праўда ёсьць калектыўнай аблудай што дух памірае зь целам выглядае відавочным што моршчыны гэта ня шнары VІІІ Шторазу калі з той ці іншай прычыны я мусіў сыходзіць са сваёй маленькай вежы з драўляных дошак я вяртаўся зьліхаманены холадам самотай боязьзю болем ІХ Ужо адмянілі трамваі пасьсякалі дрэвы на даляглядзе спрэс адны крыжы. Маркса абверглі ўжо сем разоў, а мы ўсё яшчэ там, дзе былі. Х Карміць пчолы мёдам вывяргаць насеньне ротам кленчыць у лужыне крыві кашляць у ахопленай полымем капліцы падаіць карову й выліць ейнае ўласнае малако ёй на галаву. ХІ Ад хмарак сьняданку да грымотаў абеду і адтуль да маланак вячэры. ХІІ Мяне ня так проста замаркоціць калі быць шчырым нават чарапы змушаюць мяне сьмяяцца. Сваймі крывавымі сьлязьмі вас вітае паэт, які сьпіць на крыжы. ХІІІ Абавязак паэта палягае ў пераадоленьні чыстага аркуша сумняюся, што гэта магчыма ХІV Я згаджаюся толькі на прыгажосьць гідота прычыняе мне боль ХV Апошні раз вам паўтараю чарвякі—гэта багі матылі—гэта кветкі ў несупынным руху зубы з карыесам крохкія зубы я паходжу з эпохі нямога кіно. Спарваньне—акт літаратурны. ХVІ Чылійскія афарызмы: усе бландынкі зь вясьнянкамі тэлефон ведае што кажа ніколі не губляла чарапаха столькі часу, як калі брала ўрокі ў арла. Аўтамабіль—крэсла з коламі. А вандроўнік, які азіраецца падвяргае сябе небясьпецы таго, што ягоны цень адмовіцца за ім крочыць. ХVІІ Аналізаваць—адмаўляць сябе самога развага можа быць толькі цыклічнай ільга бачыць толькі тое, што хочаш бачыць нараджэньне нічога не вырашае прызнаюся, што ў мяне цякуць сьлёзы. Нараджэньне нічога не вырашае толькі сьмерць гаворыць праўду нават паэзія, і тая не пераконвае. Нас вучаць, што прасторы не існуе. Нас вучаць, што часу не існуе але ў кожным разе старасьць—неабвержны факт. Хай будзе воля навукі. Чытаньне маіх вершаў мяне ўсыпляе, і тым ня менш яны пісаліся крывёю. Я лічу сябе разумным чалавекам Я лічу сябе разумным чалавекам а не асьвечаным настаўнікам і не піітам, якому ўсё вядома. Зразумела, што часам я засьпяваю сябе ў ролі распаленага каханка (бо я ж не драўляны сьвяты), але не лічу сябе ім. Я—сьціплы бацька сям’і Ф’ерабрас, які плоціць падаткі. Ані Нэрон, ані Калігула: касьцельны ключнік звычайны хлопец вучань драўлянага сьвятога. Бяру назад усё сказанае мной Перад тым, як разьвітацца я маю права на апошняе жаданьне: ласкавы чытач спалі гэтую кнігу яна не выказвае таго, што я хацеў, нягледзячы на тое, што была напісаная крывёй яна не выказвае таго, што я хацеў. Маё становішча ня можа быць горшым я быў пераможаны ўласным ценем: словы адпомсьцілі мне. Прабач мяне, чытач, прыхільны чытач, за тое, што я не магу разьвітацца з табой адданымі абдоймамі: я разьвітваюся з табой сумнай вымушанай усьмешкай. Магчыма, я ёсьць толькі гэтая ўсьмешка, але выслухай маё апошняе слова: я бяру назад усё сказанае. З найвялікшай горыччу ў сьвеце бяру назад усё сказанае мной. Чылэ Сьмешна глядзець, як сяляне ў Сант’яго дэ Чылэ з нахмураным брывом ходзяць туды-сюды па вуліцах у цэнтры альбо па вуліцах у ваколіцах цэнтру заклапочаныя-бледныя-напалоханыя да ўсёру з прычынаў палітычнага плану з прычынаў сэксуальнага плану з прычынаў рэлігійнага плану не падвяргаючы сумневу існаваньне места і ягоных насельнікаў: хаця даказана, што насельнікі яшчэ не нарадзіліся ані не народзяцца, хутчэй памруць, таму Сант’яго дэ Чылэ—пустэльня. Мы лічым, што мы—краіна, але насамрэч мы ледзь-ледзь краявід. З кнігі “Пар(р)а жартаў не для паліцы(і)” (1983) * ВЕРУ Ў + УЛЬТРА ДЗЕ СПРАЎДЖВАЮЦЦА ЎСЕ ІДЭАЛЫ СЯБРОЎСТВА РОЎНАСЬЦЬ БРАТЭРСТВА ЗА ВЫКЛЮЧЭНЬНЕМ СВАБОДЫ СВАБОДЫ НЯМА НІДЗЕ МЫ РАБЫ АД ПРЫРОДЫ * Пабачым, пабачым, гэй ты, упарты, хадзі сюды, ёсьць свабода слова ў гэтай краіне ці не? Аййййй- -я-а-а-а-ак жа! * Паэзія паэзія як быццам у Чылэ нічога не адбываецца! Сьмецьце Скажыце дзеці, ці існуе Маркс Так, тата: Маркс існуе Колькі існуе Марксаў? Толькі 1 і ня > А дзе гэты Маркс? У навозах* На зямлі І ўсюды Алелуя? Алелуя! напісана “у навозах”, чытаць “у нябёсах” З кнігі “Паррасткі лазы” (1985) Антылазар* Нябожчык не ўставай з магілы што табе дасьць уваскрасеньне гэткі подзьвіг і ў выніку рутына заўсёднасьці гэта не для цябе, дзядзька, не для цябе фанабэрыя кроў сквапнасьць тыранія палавой жарсьці пакуты што прычыняе жанчына таямніца часу свавольствы прасторы падумай, нябожчык, падумай яшчэ раз ты што, ня памятаеш, як усё было? пры найменшай цяжкасьці ты выбухаў непрыстойнасьцямі налева й направа усё цябе раздражняла у цябе не было сілы вытрываць нават прысутнасьці ўласнага ценю дзіравая памяць, стары, дзіравая памяць! тваё сэрца было нагрувашчаньнем друзу— цытую ўласнаручна табой напісаныя словы— а ад душы тваёй засталіся адно ўспаміны нашто ў такім выпадку вяртацца ў Дантава пекла? каб паўтарылася камэдыя? дзе ўжо там боская! яшчэ якой трасцы! сьветлавыя ракеты-прывіды прынада для спакусных какетак гэта дык сапраўды была б дурасьць радуйся, мярцьвяк, ты шчасны ў магіле нічога табе не бракуе сьмейся з каляровых рыбінак алё—алё, ты мяне чуеш? кожны б на тваім месцы аддаў перавагу любові зямлі перад пяшчотамі нейкае панылае прастытуткі кожны ў каго ёсьць галава на плячах калі толькі ён не прадаў душу д’яблу сьпі спакойна хлопча сьпі спакойна ня трэба чарвякоў сумневу пан і гаспадар у сваёй уласнай дамавіне у спакоі дасканалае ночы вызвалены ад поўсьці і плоці як быццам ніколі й ня быў абуджаны не ўваскрасай ні за якія грошы у цябе няма падставы нэрвавацца як сказаў паэт уся яшчэ сьмерць у цябе наперадзе З кнігі “Маі маі пэні” (1991)* “Маі маі пэні” ў мове індэйцаў мапучу азначае “здароў, браце”. Гэтымі словамі Парра скончыў сваю доўгую імправізаваную прамову ў Гвадалахары (Мэксіка) з нагоды атрыманьня ім прэстыжнай прэміі імя мэксіканскага пісьменьніка Хуана Рульфо. Пазьней Парра апублікаваў гэтую прамову ў выглядзе кніжкі вершаў. (заўв. перакладчыка.) Я б схлусіў калі б сказаў, што я ўсхваляваны* траўматызаваны—вось дакладнае слова ад паведамленьня аб прэміі я разявіў рот і ня думаю, што калі-небудзь яго закрыю Бачыце? хтосьці хто тут ходзіць кажа што лаўрэат не дасягае ўзроўню прэміі брак колькасьці й якасьці існуе прынамсі тузін лепшых за яго кандыдатаў і я з гэтым цалкам згодны я добра ведаю што гэтую прэмію далі ня мне а ўсёй чылійскай паэзіі і я атрымліваю яе з усёй сьціпласьцю ад імя ўсіх паэтаў-ананімаў Адна адзіная заўвага Калі гаворка ідзе пра прэмію за маўчаньне як, мне здаецца, у маім выпадку, дык ніхто не заслугоўвае яе > за мяне я найменей шматслоўны з усіх я ўжо столькі гадоў нічога не публікую я лічу сябе наркаманам белай старонкі якім быў, мабыць, і сам Хуан Рульфо, што адмаўляўся пісаць > чым было неабходна Што я зьбіраюся рабіць з такімі шалёнымі бабкамі? перадусім здароўе на другім месцы рэканструкцыя Вежы са Слановай Косьці якая была зруйнаваная землятрусам самамадэрнізацыя з дапамогай нутраных імплантатаў і інваліднага крэсла супраць мухаў… Ворагі паэзіі будуць вымушаныя прасіць у нас прабачэньня на карачках цяпер несумнеўна што змагацца супраць прозы цалкам магчыма: папялушцы прыгожага пісьменства няма ў чым зайздросьціць сваім зводным сёстрам зь ёй усё ў парадку на думку праведных і грэшных спадароў Фукуямы Гомбровіча Стэндаля Платона й кампаніі зь неабмежаванай адказнасьцю Гішпанская—мёртвая мова у лепшым выпадку перад здыхатою вось чаму Рульфо стварыў свайго “Дон Кіхота” ў мове XVI-га стагодзьдзя* Цытата з “П’ера Мэнара” Борхэса, але замест П’ера Мэнара згадваецца Хуан Рульфо, які з “Донам Кіхотам” ня мае нічога агульнага. (заўв. перакладчыка.) Гідэальная дзяржава будучыні* адменіць літаратурныя прэміі мы ж вам не скакавыя коні на аднаго да сьмерці вам вінаватага колькі невінавата адштурхнутых… Падтрымліваю геніяльную ідэю Рыкардо Сэррано які прапаноўвае ўзьняць у тры разы велічыню прэміі Хуана Рульфо ў галіне ібэраамэрыканскай літаратуры праўда, з умовай, што ейнае дзеяньне будзе і рэтраспэктыўным Згодны Alle Kultur nach Auschwitz ist Mull перакладаю уся культура пасьля Асьвенціма— гэта… сьмецьце… ну, скажам… амаль уся, спадар Адорно Ціха, курва! 2000 гадоў брахні—больш чым досыць! Зь нявыдадзенага Эпітафія Я, што з Алькаягі Люсілы Містраль Габрыэлай стала, спачатку выйграла Нобэля, а потым—Нацыянала. Хаця я цяпер нябожчыца, мне з гэтага ўцехі мала, бо прэмію свайго горада я так і не атрымала. Што мне неадкладна патрэбна дык гэта гэткая Марыя Кодама* што дбала б пра бібліятэку хацела б фатаграфавацца са мною каб дайсьці да нашчадкаў кабета жаночага полу блакітная мара кожнага вялікага творцы то бок гэткая неадольная бландынка якая б ня гідзілася з маршчынаў калі магчыма яшчэ нечапаная неаб’ежджаная каб быць > дакладным ці за няманьнем бландынкі гарачая мулатка спадзяюся, вы мяне разумееце: пашана і слава вэтэранам 69 году! з маладзенькай удавіцай у пэрспэктыве час не цячэ усе праблемы вырашаныя! труна здаецца ружовай нават болі ў чэраве выкліканыя акадэмікамі са Стакгольму** зьнікаюць, нібыта ў казцы Марыя Кодама—вучаніца й пазьней жонка Х.Л.Борхэса, якая дбала аб ім у апошнія дваццаць гадоў ягонага жыцьця, вандравала зь ім па сьвеце, а пасьля ягонай сьмерці ўспадкавала аўтарскія правы на ягоныя творы. (заўв. перакладчыка.) алюзія на тое, што Борхэс так і не атрымаў Нобэлеўскую прэмію ў галіне літаратуры (заўв. перакладчыка.) Ну й заставайся са сваім Борхэсам* ён табе прапаноўвае згадку аб жоўтай красцы бачанай у сутоньні* калі цябе яшчэ й на сьвеце не было цікава халера вельмі цікава а вось я не абяцаю табе нічога ані грошай ані сэксу ані паэзіі максімум што я табе магу прапанаваць—гэта ёгурт *Парафраза верша Борхэса “Two English Poems” (заўв. перакладчыка.) © Пераклад - Макс Шчур , 2005

"Пасланьне ў бутэльцы". (Артэфакт Ніканора Парры)

"Дыялектычны працэс: 1. тэзіс. 2. антытэзіс. 3. сінтэз" (Артэфакт Ніканора Парры)

"Зараз прыйду" (Артэфакт Ніканора Парры)